ابد

من خیلی اهل آپلود کردن عکس توی وبلاگم نیستم. ینی باید بگم تقریبا نیستم.
کلا کارم نوشتن و کشیدنه.

عکاسی حرفه ای هم انجام میدما ولی دوست دارم عکسامو با نوشته هام ادغام کنم.توی کلمات حسم کامل بیان میشه. شاید بخاطر این باشه که هیچوقت هم صحبتی یا دوستی نداشتم که روحم باهاش آروم باشه.
اگه دقت کرده باشی، کلا شاید ۴ ۵ تا پست باشه که عکس داره. اووووه اونم از پستهای عهد دقیانوسم باشه.
چندتا دلیل داشته.
اول اینکه بخاطر بچه هام و مشغله های زندگیم، خیلی وقت کلنجار رفتن با امکانات بلاگفارو نداشتم.
ینی کلا از امکانات بلاگفا: نوشتن، ثبت موقت، ادامه مطلب و وبلاگ دوستانش رو خوب یاد گرفتم و به همینا بسنده کردم.
کلا اینجوریه شخصیتم. شاید ضعف بزرگی باشه که مثلا چرخ آخرین مدل دارم ولی از ۴۰ تا آپشنش فقط دوتاشو استفاده میکنم. کلا تمام دکمه هاشو خاموش کردم. حتی نتونستم با چشمی چرخم ارتباط برقرار کنم. همیشه هم بهم میخندن و مسخره ام میکنن که چرا امکاناتی که دارم رو استفاده نمیکنم!!!! میدونم این خیلی بده که نمیتونم با تکنولوژی پرسرعت، خودمو وفق بدم !!!!
خیلیم سعی کردم این رفتارم رو اصلاح کنم اما موفق نشدم فعلا.
یا حتی برخلاف بقیه سرچ کردن توی گوگل آخرین راهکار منه برای پیدا کردن مطلبی!!!!
حتی از تمام امکانات گوشیم طی سالهای طولانی باخبر میشدم. البته این گوشی آخرم رو دیگه زود کشف کردمش. هر چند اینم مدیون این بودم که سامسونگ یه سری از امکاناتش تغییر نمیکنه وگرنه اونقد درگیری دارم که وقت زیرورو کردن گوشی رو ندارم.
یه دلیل دیگه هم. اونم اینه که من همیشه دوست داشتم علاقمندیامو کم کم کشف کنم و یواش یواش رو کنم داشته هامو. مثلا وقتی یه چیزی ترند میشه توی شغل خودم، اونو تهیه میکنم اما استفاده اش نمیکنم. میمونه وقتی که خودم باهاش حال میکنم از گنجه درمیارم و استفاده میکنم. برای همینه که داییم لقب بی بی رو بهم داده. همیشه میگه تو عجیب ترین زنی هستی که دیدم چون نه طلا دوست داری نه زرق و برق دنیارو. هر چی کهنه و پاره و پوره ست تو عاشقش میشی و مثل جواهر ازش نگهداری میکنی.
راست میگه ها. اگه اینجوری نبود تمام وسایل نو خونه رو به مامان نمیدادم تا اون قابلمه کهنه ی قدیمیاشو بگیرم!!! هر چند این وسط مامانم بدش نمیومد وسیله هامو باهاش عوض کنم